แวะเข้ามาอ่าน ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ

เราคบกันแฟนคนหนึ่งมา5-6ปี เขาอยู่อเมริกา เราอยู่ไทย อายุห่างกัน19ปีค่ะ เราเจอกันครั้งแรกในเกมออนไลน์รู้จัก10ปีนิดๆ แต่พึ่งมาคบช่วงปีที่5-6 เขายอมกลับมาไทยช่วง 3ปีก่อน เงินเก็บที่เขามี ไม่ค่อยจะพอเพราะกลับมา ใช้ค่านั้นนี้จดเกือบหมด ยังดีที่เพื่อนเขาดึงไปทำงานด้วย ด้วยความที่เราอยากถีบตัวเองออกจากที่บ้าน (จุดประสงค์เรา อยากให้ที่บ้านเห็นว่าเราโตแล้ว) เราเลยขอเขาทำงานด้วย เราอยากอิสระด้วยหล่ะ แต่ไม่ดีแบบที่คิดเลยค่ะ มีปัญหาเล็กๆน้อยๆที่ทำงาน+เขาไม่อยากให้เราลำบากเราเลยได้มาเป็นแม่บ้านให้เขาแทน เราแทบไม่มีเวลาให้เราเลย ไปทำงาน7โมง กลับบ้าน 3-4ทุ่มตลอด ตำแหน่งเขาคือคนคุมงานแต่เพื่อนชวนกินเบียร์ก่อนกลับบ้าน เดือนหนึ่งมีวันหยุด2วัน บางเดือนก็ไม่ได้หยุดเพราะที่ทำงานพึ่งตั้งใหม่เลยต้องอยู่ไปมาตลอด อิสระดีค่ะทำอะไรด้วยตัวเองตลอดซักผ้าด้วยมือ เดินไปจ่ายตลาดเอง (เขาพึ่งกลับมาตั้งตัว เงินไม่มีซือรถหรอกค่ะ แถมที่ทำงานใกล้บ้านด้วยเลยเดินไปทำงาน) เกือบ1-2โลได้ เรื่องบนเตียงไม่ต้องพูดถึงค่ะ แห้งมากเราแทบจะกราบเขาเลยให้มาทำ จนเราตกลงกับเขา ออกจากงานค่อยมาว่าเรื่องนี้กันอีกทีก็ได้ อยู่กันแบบนี้ ปีกว่าๆได้เลยค่ะ เหงานะคะเล่นเกมไปคุยกับคนเกมไปพลางๆ มีช่วงปลายปีเราได้งานยังพอช่วยเก็บเงินกันได้ ปีกว่าที่ว่าเราไม่ได้กลับบ้านเกิดเราเลยค่ะ เราคิดว่าเราควรตั้งตัวให้ได้ก่อนค่อยกลับ เราเหงาเราลำบากเราเศร้า ไม่มีใครรับรู้ค่ะ มีแต่คนรอบข้างให้เราอยู่ข้างๆแฟนคนนี้ตลอด ทั้งทีในใจเราอยากตะโกนไปนะ และความรู้สึกเราล่ะ เราก็ไม่ได้ทำ เพราะเขาเป็นคนหาเงินเข้าบ้าน อย่างน้อยเขาก็เลี้ยงดูเราช่วงมาอยู่กับเขา จนถึงช่วงที่เขาออกจากงาน เราดีใจมากได้ตั้งตัวสักที ด้วยความที่ไม่รู้อะไรกันไม่ได้เตรียมแผนล่วงหน้า ไม่ได้กู้เงินธนาคารล่วงหน้า เงินใช้ไปกลับย้ายที่อยู่ ใช้จ่ายจิปาถะ จนหมุนทำร้านไม่ได้ เขาให้ออกจากที่เช่า เรากับแฟนเลยต้องไปอยู่บ้านเพื่อนเขาเกือบปีๆ ไม่มีเงินติดตัวเลยค่ะ ไม่มีลู่ทางทำมาหากิน เพราะไม่มีรถไปมา เพื่อนเขาก็ไม่ค่อยอยู่บ้านที่เรากับแฟนไปอาศัยอยู่นะคะ อาศัยหาเงินเล็กๆน้อยจากการขายของเก็บหาเงินกินให้ผ่านไปวันๆค่ะ บางวันแทบไม่ได้กินอะไรเลยก็มี มีแต่น้ำ หรือ ปลาตัวเดียวกินกัน 4-5วัน ช่วงเวลาที่ว่าเราไม่กล้ากลับบ้านหรือขอความช่วยที่บ้านเลย และแฟนไม่พาเราไปบ้านหลักของเขา ครอบครัวคนจีนค่ะ แม่เขาไม่ยอมรับเขาที่เป็นคนไทยและอายุห่างกับเขามากอีกด้วย ครอบครัวทางแฟนรับรู้นะแฟนคบกับเรา แต่ไม่ยอมให้เราเข้าบ้าน ตอนนี้แฟนเราลงทำธุรกิจกับเพื่อนส่วนเรา แยกมาอยู่กับเพื่อนพอมีเงินลงทุนทำอาหารขายค่ะ ได้เรื่อยๆ ได้กำไรบ้าง ขาดทุนบ้าง ไปสมัครงานที่ไหนก็ยากค่ะช่วงโควิคงานหายากกว่าเดิมอีก ถ้าถามเราอยากอยู่กับเขาไหม อยากนะคะเรารอวันที่ได้อยู่ด้วยกันแบบดีๆสบายๆสักที เราเลยอยากปรึษาว่า
เราควรรอวันนั้นไหมคะ เราไม่อยากคาดหวังอะไรแล้ว เราตั้งความหวังพอพอล้มมาเจ็บมากเลยค่ะ ไม่มีความพร้อมอะไรสักอย่าง
เรากลัวค่ะ เช่น เราอยากมีอะไรกับเขาแต่โดนเขาปฎิเสธ หรือรอหนังรอให้จบ จนเขาลืมก็มีค่ะ แถมเขาไม่เคยเข้าหาเราก่อนอีกข้ออ้างเยอะไปหมดเช่นเข้ามาเห็นเรานอนอ่านข่าว เราเล่นเกมเลยไม่อยากกวนเพราะเขาไม่ชอบกวนใครตอนแบบนั้น (เรารอเขามาจนเราไม่มีอะไรทำเลยหาอะไรทำฆ่าเวลา) เรมีปัญหาจุดนี้บ่อยมากค่ะ ทุกครั้งที่ปรึษาเพื่อนคนรอบตัวเขาจะบอกแต่ฝ่ายผู้ชายเครียด+อายุเลยไม่เร้าใจเท่าวัยรุ่น 
เราควรพอกับคนนี้ไหมคะ เราควรถอยมาตั้งตัวเองใหม่ดีไหมคะ เราเริ่มรู้สึกไม่อยากตั้งความหวังรออีกแล้ว เราไม่เคยกลัวความลำบากนะ แต่เราเริ่มรู้สึก รอเขาไปทำมั้ย 
ปล. เรา26 แฟน45